Welkom

Even voorstellen

Ik ben Judith Stoker, een gelovige, levenslustige veertig plusser en al meer dan 20 jaar getrouwd met Jan Willem.
Jan Willem en ik zijn in het dagelijks leven gezinshuisouders. Ons gezinshuis ‘De Vlerken’ biedt opvang aan kinderen die niet bij hun eigen ouders kunnen opgroeien door diverse redenen.

Sinds 2014 heb ik een eigen praktijk waar ik (relatie)therapie geef. Een prachtig beroep waar ik veel voldoening en plezier uit haal.

Mijn grootste passie is schrijven. Ooit begonnen in dagboeken, als kind, inmiddels twee boeken geschreven en uitgegeven. Ik schrijf graag blogs over dingen die mij raken, bezig houden of die mijn interesse hebben.

Bezige bij

Ik vind het heerlijk om met van alles en nog wat bezig te zijn. Er zijn dan ook heel veel dingen waar ik van geniet: zingen, computeren, lezen, gezelligheid, koffie en een goed glas wijn. Naast alle dagelijkse bezigheden volg ik ook nog een studie: Ervaringsgerichte Psychosociale Therapie/Gestalt Gezinstherapie aan het Kempler Instituut.

Mijn verhaal

Misschien is het moeilijk voor te stellen als je mij nu leert kennen, maar ik heb in mijn leven ingrijpende gebeurtenissen meegemaakt die mij gevormd hebben.

Als kind, en later als jongere, werd ik seksueel misbruikt en dat liet diepe sporen na. Ik ontwikkelde psychische problemen en raakte na mijn trouwen in een ernstige depressie. Ik kreeg een handvol diagnoses na uitgebreid onderzoek en ging in therapie. Ondertussen kwam ik via een vriendin in een gemeente waar voor mij gebeden werd en waar ik bevrijding ontving. Een tijd lang leek het beter te gaan. Echter toen Jan Willem en ik te horen kregen dat we ongewenst kinderloos zouden blijven (medisch gezien waren er geen mogelijkheden om ons verder te helpen), kwam de depressie minstens zo zwaar terug.

Herstel

Ik ontdekte dat ik weliswaar bevrijding had ontvangen, maar dat ik de rommel uit mijn verleden niet had opgeruimd. Ik startte opnieuw met gesprekken. Er volgden zware jaren waarin ik de dingen die ik had meegemaakt onder ogen kwam, door allerlei processen heen ging, mezelf leerde kennen en accepteren. De depressie was regelmatig zo ernstig dat ik niet meer wilde leven.

Toch ging het heel langzaam, met dank aan God, Jan Willem en een aantal hele trouwe en geduldige vrienden vooruit. Waar ik altijd overleefd had, leerde ik nu leven. Heel voorzichtig durfde ik te geloven dat alle dingen die ik had meegemaakt, en ook onze kinderloosheid, mij juist een sterker mens hadden gemaakt. De tekst dat God alle dingen doet meewerken ten goede, werd steeds meer van toepassing op mijn leven.

Leven en genieten

Ik kreeg hoop, kon weer genieten van het leven en alle dingen die op mijn pad kwamen en kreeg steeds meer het verlangen om mijn talenten te gaan gebruiken zodat ik ook anderen met moeiten of problemen zou kunnen helpen. Zo kwam mijn eerste boek uit, en een jaar later startte ik mijn praktijk.

Vandaag de dag leef ik volop, geniet ik van alles wat ik mag doen, ben ik dankbaar voor de antidepressiva waarmee mijn depressie inmiddels al jaren stabiel is, en ben ik hoopvol voor iedereen die met ingrijpende dingen in zijn leven te maken krijgt. Het verleden bepaalt niet hoe je toekomst eruit ziet.

What doensn’t kill you makes you stronger.

 

 

 

Delen = lief